Cora Samethini (Malang, Java, 1942) komt de winkel binnen met Lizhu, een Chinese kunstenares uit Sjanghai die in Groningen een master-opleiding volgt.

Of ik wellicht iemand ken die een baantje voor Lizhu heeft. Het is Cora ten voeten uit: een groot deel van haar leven staat in dienst van hulp aan anderen.

Vooral aan niet-westerse Nederlanders die – zoals zijzelf als Indische Nederlandse – tussen twee culturen bevinden.

Hoewel ze na haar middelbare school in Den Haag zowel studeerde aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst als de Vrije Akademie zijn veel van haar werkende jaren daarna geïnvesteerd in mensen.

Pas begin jaren negentig pakte ze marmer, klei, serpentijn, lindehout, brons, aluminium etc. weer fulltime op.

De blokken steen raken getordeerd, er ontstaan inkepingen en altijd plooien

die kloven en schaduwen geven of een licht ruisende beweging.

Zelf zegt ze: “Het ontstaan van de serie plooien is grofweg terug te voeren tot een tweetal drijfveren. Enerzijds de nog steeds voortdurende fascinatie voor de plooien in landschap, mensen, de slendangs, sarongs, en klambu’s uit mijn jeugd. Het is mijn fascinatie voor gevoelige zachtheid met scherpe en ronde, streng en gespannen bewegingen, harde en zachte schaduwen.

Ik hou van de schok die na strak vlakken een plots zichtbare glooiing, tordering of een plooi te weeg kan brengen: een doodstille actie, maar toch beweging.

Anderzijds is daar de drijfveer diep in mij. De plooien geven mij een voertuig in de zoektocht om mijn eigen innerlijke beweging vorm te geven tot die ene essentie die ergens moet zijn.

Dan kan het uiting worden van stille emotie. ”

Haar figuratieve beelden zijn geabstraheerde