Ze luisteren beleefd (zaterdag 19 februari) en gaan er dan mee aan de haal. Het zijn geen reclamejongens en -meisjes die een verkoopbaar daglicht over de huizen en winkels laten schijnen. Ze wandelen in de kou, van die bewuste februaridag, door de buurt, huiverend, rokend, en ogenschijnlijk half afwezig. Op zoek naar een plek voor hun eigen performance, de plek waar dat kleine vonkje voor een uniek statement mogelijk is. En dat was precies de bedoeling. In de loop van maart kwamen er tien verbazingwekkende projectideeën binnen.

De één wil een zeer groot gebaar (Antoon Versteegde met zestien bamboebogen van tien meter hoog), de ander is klein maar fijn (Yvette van der Aa met postbusjes als ‘gedachten-nisjes’).

 

 

 

 

 

Er komt een nieuwe winkel in de straat waar avontuur te koop is (Arjen Boerstra ‘The Adventure Store’) en twee andere kunstenaars willen de nieuwste lijn hippe, groene kleding introduceren onder het merk @plttlnd (Saskia Boelsums en Peter Veen) om de gestreste Stadjer wat adem te geven. De Canadese Maayke Schurer toont in vijftien spiegelende ramen ook wat we missen aan natuur.

Drie kunstenaars werken abstracter: in het kleinste steegje van de straat is een handgevlochten plastic ei tussen de muren geklemd als landingplaats van een ruimtewezen (Soledad Pinto) en Paul Vendel maakt een verticale, geschubd groeisel dat vriendelijk en onvriendelijk is. Ook de grote, vreemde sculpturen van Tanja Smeets lijken organisch, maar groeien uit steen en beton.

Wellicht dat het idee van Elles Kiers en Sjef Meijman het dichtst bij onze winkel staat: ze willen twee varkens in de straat houden die door buurtbewoners worden verzorgd en na een groeiperiode geslacht worden en opgegeten. Tja, een kleinschalig geproduceerd, biologisch streekproduct, wat wil je nog meer?

Waarom zou je eigenlijk een dergelijke ingewikkelde, tijdrovende manifestatie willen organiseren? De vraag stellen is hem beantwoorden. Waarom luisteren en kijken we naar mooie dingen? Om aan de hand van een kunstenaar zelf ook even aangeraakt te worden door verbazing, schoonheid en een opvallende draai aan de werkelijkheid.

 

 

 

 

 

Om zo te realiseren dat kwaliteit een diepere betekenis heeft. Daarom kan een concert van jaren geleden nog op de dag van vandaag een sterke herinnering oproepen, daarom hangen we kunst aan de muur.

De Nieuweweg is als winkelstraat na het dichten van het Damsterdiep langzaam veel van zijn betekenis kwijtgeraakt. De straat en de buurt raakte geïsoleerd en is niet meer het bruisend knooppunt van handel en verkeer die het vijfhonderd jaar daarvoor is geweest.

Maar een lente is in aantocht. Aan het eind van het jaar opent de parkeergarage op het Damsterdiep, is er boven op mooi nieuw plein ontstaan en een door architecten van Onix ontworpen hoofdkantoor van woningbouwvereniging Nijestee dat als nieuwe stadsmarkering de weg wijst. En kort daarna gaat de nieuwe tramlijn (de Kolibri) rijden over het Damsterdiep. Kortom, de buurt wordt afgestoft en door elkaar heen geschud. Meer dan genoeg reden om magie aan de Nieuweweg toe te voegen. Een straat die op zoek is naar een nieuwe rol in de stad.

O ja, de directe aanleiding voor dit feest der zinnen is het 30-jarig bestaan van onze natuurvoedingswinkel De Nieuwe Weg. Nog zeventig jaar en we zijn Koninklijk. Maar daarover een andere keer meer….

 

 

Jacob de Vries
in samenwerking met Loes Heebink (projectleiding), Dion ten Heggelaar en Marieke Kijk in de Vegte