Wie met het vliegtuig naar Ecuador gaat, en in de hoofdstad Quito landt, zet zich op het laatste traject tweemaal schrap: de laatste kilometers passeer je zigzaggend besneeuwde vulkanen en tenslotte scheer je vlak over armoedige huisjes heen aan de rand van het vliegveld, midden in de stad, naar de enige landings- en startbaan.

Er zijn 14 miljoen Ecuadorianen, maar ruim twee miljoen verblijft
(il)legaal in het buitenland. Het land is zes keer zo groot als Nederland.

Om op het minimum te kunnen leven heeft een gezin $340.- per maand nodig. Maar het gemiddelde minimumloon is $140.- en 80% van de Ecuadorianen haalt het bestaansminimum niet*. Vandaar de emigratie uit het land; de inkomsten van deze buitenlandse landgenoten is de tweede bron van inkomsten van Ecuador.

Ecuador = diversiteit: het land omvat de Andes, de bergrug tot ruim 6000 meter, in het midden, met afdalend naar het westen de plantages aan de kust (Ecuador is de grootste bananenproducent ter wereld), de Galapagoseilanden voor de kust, en naar het oosten de Amazonejungle.

Er is geen homogene bevolking: aan de kust, in de bergen en in het oerwoud zijn een dertiental Indianenvolkeren (bijv. Quichua, Shuar, Huaorani’s, Otovalena’s, die in Europa muziek komen spelen) die onderling zeer verschillen; er is een blanke toplaag, van oorspong Spaans, een grote groep mestiezen en vooral aan de kust wonen de zwarte Ecuadorianen, een minderheid van een paar honderdduizend mensen.

Deze zwarte bevolkingsgroep waren oorspronkelijk slaven, o.a. door Hollandse handelaren versleept.

Wat doe je in Ecuador als je geen werk hebt - er is geen WW? Alleenstaande moeder bent - er is geen bijstand? Ziek - er is geen ziekenfonds?

Je scharrelt in het grijze circuit, vraagt hulp, bedelt, tapt illegaal elektriciteit af, en stuurt geen kinderen naar school want die is te duur en bovendien kunnen ze een paar dollar per dag verdienen door op straat snoep te verkopen, schoenen te poetsten of gewoonweg bij het stoplicht voor de wachtende auto’s een handstand te maken en dan bedelend langs de autoraampjes te lopen.

Een van de weinige manieren om de armoedespiraal te doorbreken is d.m.v. onderwijs. Niet meer afhankelijk te zijn van slecht betaald ongeschoold werk en ontdekken dat er andere werelden mogelijk zijn.

*"Ecuador, su realidad", editie 2003-2004